De Poppenkast van Asscher 2017

De radicale enge moslim vs de boze witte burger

Ik werd gewezen op de landelijke bijeenkomst ‘Stabiliteit in roerige tijden‘. Onder het mom van je kan met Asscher in debat. Ik wil helemaal niet met Asscher in debat. Ik heb hem niks te vertellen hij mij ook niet. Maar omdat ik niet uitgemaakt wil worden voor keyboard warrior ben ik toch maar gegaan. Om die reden heb ik me ook helemaal niet verdiept in het onderwerp. Ik ging gewoon zonder verwachtingen naar Den Haag. Het was in een studentenhotel en het personeel zei doodleuk: ’Sorry, I don’t speak Dutch’. En ik dacht bij mezelf, ach, als je blond bent, hoeft dat ook niet.

Er kwam meteen een subsidiezuiger usual suspect om mij af die mij vroeg wie ik ben en of ik op de lijst sta. Ik zei,’ Nee, en wat ga je nu doen? Ga je me eruit gooien?’ Hij zei,’ Nee nee, ik zou niet durven’ Maar drong wel aan. Het was allemaal geen probleem, ik mocht me aanmelden, kreeg een informatiemap, een naamplaatje en de vraag welke workshop ik wilde volgen. Ik mocht er maar één uitkiezen. De onderwerpen waren: Vluchtelingen, Boze Burger, Etnisch profileren, Moslim Radicalisering, Moslim Radicalisering, Moslim Radicalisering, Media en radicalisering. De laatste vier werden natuurlijk anders genoemd maar ik ben niet van gisteren. Lees de beschrijving als je mij niet gelooft.Ik koos voor De Boze Burger Ontleed.

Want hoe er over de moslims wordt gedacht, word ik al 20 jaar mee doodgegooid. Ik wil weten hoe er over de witte burger wordt gedacht.

Op het programma las ik dat behalve Asscher ook Marco Pastors aanwezig zou zijn. Marco Pastors vergeet ik nooit. Maar niet zozeer Marco Pastors zelf maar de ambtenaar van Marokkaanse komaf die hem redde van mijn kritische vragen. Tijdens de Islamdebatten kreeg hij namelijk vooral het woord om zonder weerwoord zijn minachting voor moslims te ventileren. Hij kwam een keer binnen met de vraag, waarom doen moslims niet vrijwillig de hoofddoek af als teken van goodwill?

Voor hij dat zei, vroegen de aanwezige moslims zich af waarom er pas problemen waren met integratie sinds hun zonen en dochters gingen studeren? Waarom waren er nooit problemen met integratie toen we ongeschoold werk deden en geen Nederlands spraken? En dan komt Marco Pastors met de vraag, waarom doen jullie de hoofddoek niet af?

Na afloop van het debat liep ik op hem af met de vraag, welke problemen dacht u op te lossen met een hoofddoekverbod? Als niemand een hoofddoek meer draagt welk probleem is er dan opgelost? Hij begon een klaagzang die ik steeds beantwoordde met dezelfde vraag,’’ Is dat opgelost met een hoofddoekverbod?’’ Ik ging daar net zo lang mee door tot hij zei, ‘’Hou nou eens een keer op over die hoofddoek?’’

Stel je eens voor dat ik dat zei…Kun je het voorstellen?! Marco Pastors die zegt,’’ Hou op over de hoofddoek?!’’

Op dat moment had ons gesprek heel wat toeschouwers getrokken. Voornamelijk Marokkaanse jongeren. Ik was hier erg blij mee want ze konden zien, dat als je netjes blijft en bij jezelf blijft prima kan discussiëren. Dat was 12 jaar geleden, nu heb ik helaas soort gelijke discussies met moslimjongeren. Die tegen mij praten alsof ze Pauw Witteman zijn en alle munitie nodig hebben om een discussie te winnen. Waardoor het helemaal geen discussie is maar een moddergevecht. Ze hebben allang door dat het helemaal niet meer gaat om logica of begrip maar wie de grootste mond heeft en de langste adem.

Drie keer raden wie ik op dat moment tegen kwam en mij vrolijk begroette? Ik zei het meteen. Ik zei, ’Ik zal jou nooit vergeten, hoe jij mij bij Marco Pastors weghaalde met de belofte dat ik word uitgenodigd om mee te doen met het debat. Jij gaf me het idee dat ik onderdeel van een panel zou zijn maar i.p.v. daarvan kreeg ik een uitnodiging die ieder andere Rotterdammer kreeg. Ik mocht in het publiek zitten en toe kijken hoe er ladingen bagger over de moslims werd gegooid. En realiseerde me dat je het niet voor mij deed maar voor hem. Zodat hij kon ontsnappen aan een echt debat.’ Ze zei dat ze het toentertijd als ambtenaar moeilijk had maar geen keuze kon maken. Als ambtenaar voer je alleen beleid uit. Ik onderbrak haar uitleg met, ‘’Ik weet alles over ambtelijke gehoorzaamheid, daarom dat er zoveel joden in Nederland werden afgevoerd. Door ambtenaren die gewoon hun werk deden want befehl ist befehl.’’ Ze bood haar excuses aan en beloofde me nog een keer contact met me op te nemen. To little to late ondertussen werkt mevrouw bij het ministerie van Sociale Zaken. En heb uiteraard nooit meer wat van haar gehoord.

Het viel me ook op dat onder de nieuwe generatie soepsidiemoslims usual suspects ook moskeebesturen zitten. Usual suspects die op de speed dial staan bij zowel de politiek als de media. Usual suspect die vinden dat je met iedereen moet praten en verbinden maar little ol’ me op hun blokkeerlijst hebben…Ik zou me haast gevleid voelen dat ik een bedreiging voor ze ben.

Na de lunch gingen we de zaal in en kon het feest beginnen. Met tenenkrommende kinderlijke zang en dans werden de thema’s aangekondigd.

Een zaal vol professionals wiens beroep het is om de burgers te helpen, vragen zich af hoe ze deze überhaupt kunnen bereiken. Ze willen wel maar kunnen niet. Wat een dilemma je zou bijna met ze te doen hebben. De miljoenen verslindende tussenpersoon die schaamteloos met zijn overbodigheid flaneert en de tegenstrijdigheid niet ziet. Hoe bereiken we de boze witte burger? Een van de vragen die Jan Klaasen en Katrijn de zaal in vuurden was:’ Diversiteit is wel leuk maar er zijn mensen die helemaal niks hebben met diversiteit, hoe bereik je die? Een antwoord uit de zaal was, je verzint het niet,” we moeten verbinding zoeken”. Je begrijpt dat niemand daar in de zaal wordt betaald om de heilige graal te vinden of de kip met de gouden eieren te slachten en zichzelf overbodig maken door echt kritisch en concreet te zijn.

Katrijn die wilde ook wel wat kritische noten horen ”want met dat wollige gedoe bereik je de boze witte burger niet’. Nou, ik had wel een kritische noot en stak me vinger op. Ik zei,’ Je brengt mensen nader tot elkaar door een common ground te zoeken. De belangrijkste factor voor stabiliteit is werkgelegenheid, onderwijs, huisvesting en goede gezondheidszorg. Dat zijn zaken die zowel Henk en Ingrid als Fatima en Ali belangrijk vinden.” Katrijn wist niet hoe gauw genoeg ze bij mij vandaan moest weglopen. Er werd gezongen over de geweldige opkomst en dat er zelfs mensen uit de Schilderwijk kwamen. We waren in Den Haag waarom is het zo bijzonder en opmerkelijk dat er mensen uit de Schilderswijk aanwezig waren? Zijn we in oorlog met de Schilderswijk? Ligt de Schilderswijk in Japan? Waar slaat die ‘zelfs’ op?

Suzanne Hafidi noemde een voorbeelden van polarisatie zoals de Turken en Trump. Ik verbaasde me over het collectieve geheugenverlies. Alsof er voor de couppoging in Turkije helemaal niks aan de hand was. Waarom mogen zaken alleen benoemd worden wanneer anderen de schuld kunnen krijgen? Daarna kwamen mensen aan het woord en werden schokkende beelden getoond waarvan ik uitmaakte dat Turken en asielzoekers de nieuwe zondebokken zijn. Turken omdat ze op Erdogan stemmen en of Denk stemmen en asielzoekers om de boze witte burger te paaien met ‘begrip’.

Polarisatie mocht alleen besproken worden zolang Wilders, Trump en de media de schuld krijgen.

Ondanks dat de informatiemap uitpuilde hierover werd radicalisering nauwelijks genoemd. Gelukkig maar anders moesten een heleboel aanwezigen een echte baan gaan zoeken.

Daarna kwam Bart Brandsma mensen in hokjes stoppen. Hij stelde Wilders en Denk op een lijn. Moslims wordt verweten dat ze conflicten importeren maar deze meneer baseerde zijn expertise op Noord Ierland en Libanon. Ligt de Schilderswijk misschien in een van die landen? Wat hebben deze landen te maken met de situatie in Nederland? Hij gebruikte Keulen, Wilders en Trump als voorbeelden van polarisatie en de media als accelerator. Ik vond het een zeer eenzijdig verhaal voor iemand die juist polarisatie wil bestrijden.

Tijdens de cursus over de boze burger was ik in eerste instantie blij om zoveel Marokkanen te zien. Tot mijn vermoeden werd bevestigd dat dit dus alleen ging om witte woede. Toen er aan de aanwezigen werd gevraagd of zij wel eens in hun werk te maken hadden met de boze burger stelde ik mezelf voor als boze burger. Niet alleen omdat ik als moslima ook recht heb op begrip voor mijn boosheid maar ook omdat ik het heel betuttelend vind om over mensen te praten i.p.v. met mensen.

Er werd een uitgebreid en genuanceerd verhaal verteld over de boze burger. We moeten bij de boze witte burger vooral uitkijken met generalisatie en niet iedereen op een hoop gooien. Niet iedereen die een asielzoekerscentrum bestormd of in brand steekt, is een neonazi. En niet iedereen die roept daar moet een piemel in is een vrouwenhater. Nee, we moeten naar mensen luisteren en hun woede begrijpen. En ligt de fout bij de politiek wanneer boze burgers massaal een informatiebijeenkomst bestormen en politici bedreigen. Boosheid is een witte privilege.

Maar als boze burger kreeg ik wel de kans om te vertellen waarom ik boos ben. Ik wist dat ik geen uren de tijd had en besloot om het te houden bij mijn kritiek op het betoog van Bart Brandsma:

Wilders heeft niet het beleid gemaakt waarin meer dan 129 miljoen euro wordt uitgegeven aan radicalisering maar niks tegen de opmars van extreemrechts.

Wilders zit ook niet achter het Turkije akkoord. Dus terwijl er wordt geprotesteerd tegen Trump verdrinken vluchtelingen in de Middellandse Zee of bevriezen in Griekenland.

Ik wil ook niet dat er vluchtelingen naar Nederland komen. Ik wil dat we ophouden met landen bombarderen en mensen gewoon veilig in hun eigen land kunnen blijven.

Het waren ook geen vluchtelingen die problemen hadden veroorzaakt in Keulen maar Noord Afrikaanse illegalen die daar de omgeving al langer terroriseerden. En waarom wordt er alleen ophef gemaakt wanneer de daders van Noord Afrikaanse komaf zijn en niet over geweld tegen vrouwen in het algemeen? Tijdens het Oktoberfest gebeuren er ergere dingen maar daar stoort niemand zich aan. Als we ons echt druk maakten om de veiligheid van vrouwen zouden we dat terugzien in het aantal aanhoudingen en vervolgingen van vrouwenmishandelaars en verkrachters.

Ironisch was wel dat het voornamelijk de witte vrouwen mijn verhaal goed vonden en ik zelfs een knuffel kreeg van een politieagente. De aanwezige Marokkanen negeerden mij compleet. Ik voelde me ineens een paria en oogcontact werd vermeden. Prima, ik kwam niet om aardig gevonden te worden. Ik kwam om mijn mening te uiten.

Tijdens het debat tussen Lodewijk Asscher, Dionne Abdoelhafiezkhan, Sinan Cancaya en Marco Pastors knoopte ik een gesprek met mijn buurman aan. Het debat ging werkelijk nergens over in de zin dat Abdoelhafiezkhan en Cancaya nauwelijks aan het woord kwamen maar Pastors gewoon de ruimte nam voor zijn gebruikelijke minachting en populisme en Lodewijk Asscher de ruimte kreeg voor zijn goedbedoelde denigrerende betutteling. Dezelfde man die vol gif spuwt over moslimjongeren buigt nu heel vaderlijk naar Dionne om haar uit te leggen dat ze moeten luisteren naar bezorgde burgers die asielzoekercentra bestormen en vrouwen bedreigen. Het was echt pijnlijk om naar ogen vol ongeloof te kijken van Dionne en de ingehouden woede van Sinan Cancaya die al het whitesplainen van Pastors over zich heen moeten laten gaan. Je kan als Turk nog zoveel titels op je naam hebben en zoveel wetenschappelijk onderzoek hebben gedaan en het weegt niks op tegen de persoonlijke mening van de witte man. Die komt je eventjes vertellen hoe het zit.

Maar van mij buurman werd ik ook niet vrolijker. Mijn buurman is een van de zoveelste radicaliseringsexpert en moslimhipster, baard in een pak. Hij houdt zich bezig met het voorkomen van radicalisering door huiswerkbegeleiding en stagebegeleiding. En dat is de travestie van de radicaliseringsindustrie. Er wordt op allerlei sociale en culturele voorzieningen bezuinigd maar er is wel veel geld voor radicalisering. Dus waar je jongeren helpt met huiswerk en stage om hun kansen op de arbeidsmarkt te vergroten en helpen naar zelfredzaamheid en zelfstandigheid is het nu een manier om te voorkomen dat ze afreizen naar Syrië. Dus we bestrijden geen discriminatie, uitsluiting en jeugdwerkeloosheid maar we voorkomen radicalisering.

Ons streven is dus niet eens meer volwaardig onderdeel zijn van de maatschappij maar, Oh God als ze zich maar niet opblazen. Dat is 20 jaar integratiedebat. De jeugd is al opgegeven en we zetten in op damage control. Het lijkt wel alsof we vanuit een oorlogssituatie alleen nog in nood en crisismode zitten i.p.v. te bedenken waar we naar toe willen in dit land. Een politiek klimaat dat teert op polarisatie en beleid van crisis uitvoert die zichzelf niet overbodig wil maken. Een selflicking ice cream cone.

Een zaal vol tussenpersonen die zichzelf allemaal zouden uitschakelen als hun doel bereikt werd, stabiliteit. We hoppen van crisis naar crisis en nemen onze veiligheid en welvaart als vanzelfsprekend. Dit i.p.v. inzetten op werkgelegenheid, duurzaamheid, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg kiest de politiek met behulp van de media ons een crisis aan te praten en tegen de tijd dat we dit doorhebben, blijft er niks meer over van onze democratie en rechtstaat. En staan zowel Henk, Ingrid, Fatima en Ali met lege handen.

You don’t know what you got till it’s gone

Na afloop zag ik dezelfde Marokkanen die mij wegkeken als bakvisjes over elkaar buitelen om met Marco Pastors op de foto te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s