Handleiding voor de Marokkaanse vrouw voor de hulpverlening…

 

Voor het congres van De Week Van De Pijn ben ik gevraagd om te spreken voor de workshop Pijnbeleving Van de Eerste Generatie Marokkaanse Vrouwen

Je raad misschien al dat de reden dat ik gevraagd ben meer te maken heeft met het aanbod dan de vraag. Er was niemand bij de doelgroep die zich aanbood.

Een week voor het congres had ik afgesproken met de therapeute die een studie heeft gedaan over de pijnbeleving in een andere culturen en die haar bevindingen graag wil delen met de aanwezige hulpverleners.

Het was namelijk belangrijk voor mij wat de verwachtingen zijn. Gelukkig zaten wij op dezelfde lijn en vonden we allebei dat er voorbij de stereotypen gekeken moet worden en naar de patiënt wordt geluisterd als een individuele persoon. Je zou zeggen dat is toch logisch maar helaas moet je anno 2016 hulpverleners nog uitleggen dat ze naar hun patiënt moeten luisteren…

Ik vertelde ook in de voorgesprek over mijn zorgen.

Uit ervaring weet ik dat hulpverleners niet tegen kritiek kunnen en dat het mij niet zou verbazen als er mensen zijn die niet blij zijn met mijn verhaal. Ik grapte dat de helft zou weglopen.

Mijn andere zorgen is dat er naar mij gekeken zou worden als studieobject. Ik kreeg doemscenario’s over tentoonstellingen van mensen uit verschillende werelddelen die dan hier in Europa werden getoond alsof het dieren waren. Ik dacht specifiek aan de tentoonstelling van Saartije Baartman. Ik zei dat ze dat toch als antropologe moest weten. Ik ging het googlen en tot mijn grote schrik gebeurde het tot heel recent. Zoek maar op human zoo.

Ik heb namelijk verschillende rapportages gelezen van hulpverleners over mij waarin ik echt het beeld kreeg van een voice over op NGC. Alle interpretaties over mij waren gebaseerd op de eigen vooroordelen en niet op wat ik zei. Zij hebben tenslotte gestudeerd en ik ben behalve vrouw, allochtoon ook nog eens moslim dus wat weet ik nou?!

Zo erg zou het vast wel niet zijn, dacht ze…..

Op de dag zelf werd ik super zenuwachtig. Maar het was prachtig weer en in Amsterdam. Ik ben heel lang niet in Amsterdam geweest en het was ook nog eens aan het IJ dus ik ging met de veerpont over het water. Ik vond het allemaal geweldig!

Het viel me op dat Amsterdam een ander slag mensen heeft. Het type vrij en tolerant.

Vrij en tolerant tegen nieuwkomers zolang ze knuffelbaar, zwak en dankbaar zijn.

Ik vroeg me af wat er overblijft van die tolerantie wanneer de aaibaarheid plaats maakt voor de eis voor gelijkwaardigheid. Hell hath no greater fury then a white savior scorned.

Het congres werd in het Eye gehouden. Om mijn zenuwen te kalmeren ging ik aan het water zitten met een kop koffie. Ik moet wat er ook gebeurt het beste maken van deze dag. Ik moet hoe dan ook ten eerste goed zijn voor mezelf en me focussen op het positieve. Heerlijk van de zon genieten met het uitzicht op het water kan in ieder geval niemand van mijn afpakken.

Ik weet niet wat ik moet vertellen over de workshop zelf aangezien het verhaal gewoon logisch is voor mij. We betalen heel veel voor de zorg en onze gezondheid is het belangrijkste wat we hebben.

Het is dus niet meer dan logisch dat we recht hebben op goede en individuele zorg.

Als dan al je angsten waarheid worden en mensen inderdaad weglopen en bij de organisatie gaan klagen omdat ze precies het tegenovergestelde hadden verwacht. Dat ze dus wel degelijk een anatomieles hadden verwacht van de eerste generatie Marokkaanse vrouw.

Dat er iemand naar ons toe kwam om te vertellen dat ze teleurgesteld zijn omdat ze geen gebruiksaanwijzing voor de eerste generatie Marokkaanse vrouw hebben gekregen.

Dat mensen dus schaamteloos komen vertellen dat je niet voldoet aan hun stereotypen!

De tijd ging heel snel en ik kon niet alle vragen beantwoorden. De therapeute wees ze op de gelegenheid om mij in het restaurant op te zoeken voor nabesprekingen. Er kwam na de workshop maar een vrouw om mij te bedanken voor mijn uitleg. En niemand kwam me opzoeken om vragen te stellen.

Gelukkig maar want ondanks dat ik het verwacht op het moment dat zogenaamde hulpverleners opstaan omdat je niet aan hun vooroordelen voldoet, steekt het toch. Sterker nog ze gingen linea recta naar de organisatie om hun beklag te doen.

De therapeute had het helemaal niet verwacht en voor haar was het helemaal een schok.

Ik zei, zie je nou wat ik bedoelde.

Ze zei, ja ik zie wat je bedoelt.

Nog hartelijk bedankt, Brenda. Dat je gastvrijheid zorgde voor een leuke afsluiting van een hele rare dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s