Netwerkbijeenkomst van Stichting NISM

november 26, 2006 bij 5:14 pm (Marokko)

Stichting NISM (Netwerk Internationale Samenwerking Marokko) organiseerde in samenwerking met COS-RMH een netwerkbijeenkomst voor Marokkaanse zelforganisaties die in het kader van ontwikkelingssamenwerking projecten ondersteunen in Marokko. De bijeenkomst vond plaats op 16 november vanaf 17.00 uur bij het Wereldmuseum te Rotterdam.De netwerkbijeenkomst was bedoeld om samen met de Marokkaanse organisaties te discussiëren over (on)mogelijkheden op het gebied van internationale samenwerking met Marokko. De bedoeling was om te inventariseren waar de behoeften/problemen/belemmeringen, maar ook de successen van de Marokkaanse organisaties liggen op dit gebied.Het thema was ”Projectmatig werken”, van idee tot de uiteindelijke uitvoering. Hierbij werden een aantal onderwerpen aan de orde gebracht zoals: samenwerken met je counterpartner in Marokko, het opstellen van een projectplan, benaderen van fondsen, geld inzamelingen, samenwerken met maatschappelijke organisaties in Nederland t.b.v. het project, netwerken etc. Er was ook voldoende gelegenheid om vragen te stellen en onderling te discussiëren.De avond begon met de presentatie van het Kaasproject door een van de oprichters Dhr. M. Kranenbrug van Stichting Human Force. http://www.human-force.nl 

De discussie werd gevoerd met de volgende panelleden

Dhr. Hans Wemmers, Cordaid

Dhr. Marco Kranenburg, Stichting Human Force

Dhr. Mohammed Sghir, stichting Al Jisr

Mw. Fadma Bouchataoui, medewerkster Servicebureau van COS

Rijnmond& Midden Holland en consultant stichting NISM

Na de aardbeving in Elhouceima heeft de Marokkaanse gemeenschap in Nederland massaal hulp verleent aan de slachtoffers. Dus aan goodwill ligt het niet.

Tijdens de eerste gedeelte van de discussie werden de knelpunten besproken. De vrijwilligers die projecten opzetten hadden het meest moeite met de financiële voorwaarde voor de subsidie van hun project. Daarnaast vinden de eerste generatie Marokkanen het moeilijk om hun project op papier te zetten om subsidie aan te vragen.

Mensen vinden het moeilijk om geld te verzamelen om hun project te realiseren. Dat begreep ik niet. Marokkanen sturen massaal geld naar Marokko. Waarom zou je geen geld kunnen verzamelen bij de Marokkanen zelf? Als die ruim een miljard per jaar constructief wordt geïnvesteerd dan heb je helemaal geen subsidie of fonds nodig.

Een man uit het publiek werd heel emotioneel omdat volgens hem hij geen subsidie kan krijgen omdat de media de Marokkanen in een kwaad daglicht plaatst. Zo stond na de Ramadan in de Elsevier dat Marokkaanse moskeeën rond de 7 miljoen euro per jaar naar Marokko sturen. Met zo’n bedrag vind ik het raar dat hij zich afvraagt waar hij het geld vandaan moet halen om een project op te zetten.

Dhr. Hans Wemmers van Cordaid vertelde over SMHO. Turkse moslims die de Ramadan gebruiken om geld in te zamelen voor projecten in Turkije. Dit zou ook een voorbeeld zijn voor de Marokkanen.

Ik ben blij dat de man die klaagde over de media- en dat hij geen subsidie kreeg omdat volgens hem de media moslims zwartmaakt- niet representatief was voor de rest van de Marokkanen. Want na de pauze werden de oplossingen besproken. En daar werden een aantal succesvolle projecten benoemd die gefinancierd zijn door Marokkanen zonder een cent subsidie!

Dhr. Hans Wemmers benadrukte dat de kracht bij de Marokkanen zelf ligt. En dat het veel beter is om samen te werken om grote projecten op te zetten. Er is voldoende capaciteit in de eigen netwerk. Marokkanen doen zichzelf te kort door de eigen inzet, betrokkenheid en integriteit te ontkennen. Dit is zijn conclusie naar aanleiding van de grootscheepse aktie die Marokkanen op touwen hadden gezet na de aardbeving in Elhouceima.

Abdelhamid Tahiri voorzitter van vereniging anNajda zei dat subsidie als een middel moet gezien worden niet en niet als doel. Een moslim die geen hand ophoudt is beter dan een moslim die dat wel doet. In twee maanden hebben ze 400 betalende leden geworven.’ Je moet niet afwachten tot een ander het voor je doet maar zelf de mouwen opstropen.’ Ze hebben 30 dialyseapparaten gekregen voor een dialysecentrum in Marokko. Als je inzet toont zijn anderen ook eerder geneigd je te steunen.

http://www.annajda.nl/default.htm

Fadma Bouchataoui gaf advies om een goed plan schrijven en een betrouwbare counterpartner in Marokko zoeken. Cos stelt hoge eisen aan projecten. Ze moeten bijvoorbeeld duurzaam zijn. Dus geen spullen verschepen naar Marokko die daar ook verkrijgbaar zijn. Dat is op lange termijn juist schadelijk voor de economie. En door lokaal in te kopen beperk je de transport en bespaar je het milieu. http://www.cosrijnmond.nl/

Op 13 december 2006 vindt een bijeenkomst plaats genaamd ‘Marokko In Focus‘

Informatie bijeenkomst over fondsen.

Geinteresseerden kunnen zich voor 30 november aanmelden bij Ana Baric a.baric@cosrmh.nl of Fadma Bouchataoui@cosrmh.nl tel:0102755955

4 Reacties

Internationale Islamitische feministische conferentie deel 2- Margot Badran

november 26, 2006 bij 5:05 pm (Nisa)

Lezing van Margot Badran over Vrouwelijke Islamisten 

De eerste lezing die ik kon verstaan ging over islamitisch feminisme en vrouwelijke islamisten. De spreekster Margrot Badran beschreef haar definitie van islamitisch feminisme om duidelijk het verschil te laten zien tussen islamitisch feminisme en vrouwelijke islamisten.Volgens Margot Badran zijn Islamitische feministen seculier en gebruiken zij de islam alleen daar waar het nodig is. Om de positie van de vrouw te verbeteren in landen waar de wet is gebaseerd op de shari’a is dat hun enige manier om een platform te krijgen. Deze vrouwen lezen en interpreteren de Koran opnieuw om hun rechten te kennen en te eisen. Volgens Badran hoef je dus ook geen moslim te zijn om islamitisch feminist te zijn. De islamtische feministe streeft geen politiek doel na en kiest geen partij. De islamitische feministe streeft ook niet naar de shari’a. Waar deze niet is zal ze er ook niet om vragen.Badran verduidelijkt dit om het verschil aan te tonen met de vrouwelijke islamisten. Deze ziet zij als een gevaar waar zij voor wil waarschuwen. Volgens haar gebruiken vrouwelijke islamisten de platforms van islamitische feministen voor hun eigen politieke doeleinden en liften ze mee met het isucces van en belangstelling voor islamitische feministen. Vrouwelijke islamisten streven net als islamitische feministen naar gelijkwaardigheid van man en vrouw op elk gebied behalve het gezin. En dit is de reden waarom Badran ze beschuldigd van een geheime politieke agenda.

In de Koran zijn de rechten en plichten van de man en vrouw gelijk. Vrouwen en mannen worden in de Koran aangeduid als insan(=mens) of zawj (partner). Beide woorden zijn geslachtsloos. Patriarchale wetten kunnen dus nooit gebaseerd zijn op de Koran. Mannen en vrouwen worden gelijk aangeduid. De Koran is overgeleverd aan een patriarchale gemeenschap en daarom zijn sommige gebruiken gedoogd om de mensen te laten leven langs de shar’ia. Maar zaken die zijn gedoogd worden tegenwoordig als verplicht of gewenst aangenomen. De Koran moet in zijn geheel overgenomen worden om zijn context en doel na te leven.

In de Koran is er geen bemiddelaar tussen mens en God en is iedereen gelijk. Zowel vrouw en man hebben de verantwoordelijkheid van khilafa en moeten streven naar takwa en tawheed. Alleen God wordt aanbeden en ieder vorm van persoonsverheerlijking of verafgoding is shirk, wat een onvergefelijke zonde is.

Dus de biologische wet die een man superieur maakt aan de vrouw is tegenstrijdig met het concept van tawheed. Volgens Badran is dit daarom geen Islamitische wet maar een politieke. Vrouwelijke islamisten kunnen zich hier niet tegen uitspreken uit angst om de achterban te verliezen.

Dit is allemaal de mening van Badran. Ze heeft geen enkel feit gepresenteerd. Ze heeft een voorbeeld genoemd van een vrouw die niet wilde spreken over gelijkheid van man en vrouw in de familie. Ze heeft een betoog gehouden van een halfuur en ze kwam met een voorbeeld dat ook niet echt haar punt duidelijk maakte. Om een gevaar van een geheime politieke agenda te baseren op een vrouw die zich niet wilde uitspreken over de positie van de vrouw binnen het gezin vind ik wel heel erg vaag.

Ze begon haar betoog al gelijk met een waarschuwing voor het gevaar van vrouwelijke islamisten en wist geen een concreet bewijs of naam te noemen. Ik kwam tijdens de vragenronde niet aan de beurt, dus ik liep na afloop gewoon op haar af en vroeg haar waar ze het bestaan van het gevaar op baseerde. Ze aarzelde en reageerde terughoudend, want ze had geen bewijs behalve dat die vrouw absoluut niet wilde praten over de gelijkwaardigheid tussen man en vrouw in het gezin. Ik zei tegen haar:”Weet je waarom ik je deze vraag stel? Omdat ik denk dat het helemaal niet te maken heeft met politiek”, wat ze overigens niet kon bewijzen, “maar om het feit dat je, als je aan je principes vasthoudt, weinig kans hebt om een huwelijkspartner te vinden.” Vrouwen doen zich zelfs dommer voor om mannen niet af te schrikken of te intimideren. Ik vertelde haar van hoogopgeleide vrouwen die in het datingcircuit vertelden dat ze studeren voor kapster of schoonheidspecialist. Na’eem Jeenah die erbij stond herkende dit ook en vertelde dat hij vriendinnen heeft die tegen de dertig lopen en klagen dat ze geen geschikte man kunnen vinden.

Ik vertelde dat ik een vriendin probeerde te overtuigen van de voordelen van de nieuwe mudawana (=familiewet in Marokko), waardoor je onder huwelijkse voorwaarden kan trouwen om je zelf te beschermen. Deze intelligente hoogopgeleide vrouw vond het maar niks omdat je op basis van vertrouwen moet trouwen. Dit is geen politiek; ze wil gewoon trouwen. De meeste vrouwen willen naast studie en carrière ook gewoon trouwen en kinderen krijgen. Principes zijn wel goed, maar ze houden je geen gezelschap.

Badrans antwoord is dat ze dit ook herkende van haar Amerikaanse collega’s die voor hun werk op de barricades stonden en streden als tijgerinnen maar thuis veranderden in brave echtgenotes die niks konden doen zonder de goedkeuring van hun echtgenoten. En diezelfde vriendinnen dachten dat Badran het wel slecht zou hebben omdat ze met een Arabier is getrouwd, terwijl ze in een veel betere positie zit. Ze vond het een goed punt en stelde voor om er later op terug te komen omdat ze hoofdpijn had. Ik heb haar niet meer kunnen spreken, maar ik blijft het vreemd vinden om een heel betoog af te steken over vrouwelijke islamisten aan de hand van een vage conclusie naar aanleiding van een gesprek.

1 Reactie

Internationale Islamitische feministische conferentie deel 1

november 26, 2006 bij 4:52 pm (Nisa, Uncategorized)

In het weekend van 3 tot 5 November 2006 was er de 2e Internationale Congres over Islamtische Feminisme.

Van over de hele wereld kwamen vrouwen speciaal voor dit evenement. Er waren sprekers uit Verenigde Staten, Mexico, Pakistan, Tunesië, Soedan, Indonesië,Iran En Zuid-Afrika.

Aangezien dit al de tweede keer plaats vindt en het dus beide keren zijn doodgezwegen door de Nederlandse media moest ik er zelf naar toe om te kijken wat Islamitische feminisme nou inhoudt. Feminisme heeft in Nederland al niet echt een positieve lading. Werd je eerst nog herinnert aan tuinbroeken, mannenhaatsters is tegenwoordig feminisme in ere hersteld als wapen tegen de Islam. Islam wordt dan ook neergezet als tegenstander van feminisme.

En nu ga ik naar een Congres over Islamitische feminisme. Persoonlijk gebruik ik liever de term emancipatie. Iedereen op deze wereld heeft recht op verbetering van zijn positie ongeacht geslacht of afkomst zolang het niet ten koste gaat van een ander. Als mensenrechten worden gerespecteerd hoeven er geen speciale regels te zijn voor vrouwen. Respecteer je de rechten van de mens dan respecteer je de rechten van de vrouw.

Ik ging samen met Rabi’ah en we wisten niet wat konden verwachten. het was in ieder geval in Barcelona dus mocht het tien keer niks zijn konden nog altijd genieten van deze prachtige stad en was er geen geld verspild.

We werden warm onthaalt met koude koffie en Spaanse lekkernijen. De bijeenkomst was informele sfeer en er was geen Vip-behandeling dus je kon gezellig met iemand spreken die dan later een van de sprekers blijkt te zijn.

De organisatie was erg vriendelijk en behulpzaam maar helaas was de voertaal Spaans/Catalaans en de tolk een ramp. De sprekers werden geïntroduceerd met inleidingen die vol open deuren werden ingetrapt. De gebruikelijke verontschuldigende houding van moslims die we ook in Nederland gewend zijn en waar je nou niet echt helemaal naar Barcelona voor hoeft te gaan: Islam is vreedzaam, Islam en democratie gaan samen, De Islam is niet tegen de vrouw, Islam is tegen terrorisme enz enz.

Het congres begon de eerste dag om 10:00 en we kwamen om 11:30 aan. We waren net op tijd voor de koffiepauze daarna ging de inleiding gewoon door dus hebben we niet echt iets gemist. We kregen een koptelefoon net als bij een vergadering van de VN. Ik heb wel eens grappen gezien over tolken in Internationale bijeenkomsten maar ik kan me niet voorstellen dat ze zo slecht zijn als deze. Ikke absoluut niet begrijpe. Rabi’ah sprak een handjevol Spaans maar het waren toch voornamelijk open deuren die ze vertaalde. Toen gebruikten we mijn noteboekje om met elkaar te communiceren. Hieronder een transcriptie:

-Zullen we naar buiten gaan tot el djumua?

-Waarom?-Waarom denk je?:p

-Om de tolk uit zijn hokje te sleuren en met een bot voorwerp zijn hersens in te slaan?

-Doe dat maar niet…

-Nee door de eventuele bloedspetters wordt mijn kleding ongeschikt voor het gebed.

Het Vrijdaggebed vond gemengd plaats. De Imam en de Muadin waren vrouwen. Ik ben wel eerder in mijn zoektocht naar kennis in situaties gekomen waar in ik dacht: Wat moet ik hier mee?

En dit was er een van. Ik heb min of meer de dienst uitgezeten dan wat anders.

Ten eerste het was erg rumoerig doordat er ook niet-moslims kwamen kijken. Iedereen kletste door de elkaar en de pers was ook aanwezig en maakte foto’s van biddende vrouwen. Terwijl ik probeer me te concentreren op mijn gebed waar ik onder normale omstandigheden al moeite mee heb vroeg ik me af welke stereotypeverhaal deze fotos van gesluierde vrouwen mogen illustreren.

Terwijl een groot aantal van de vrouwen niet Spaans sprak was de dienst toch in het Spaans terwijl de Imama vloeiend Engels sprak. Ook de Koranverzen en overleveringen die werden gebruikt waren ook allemaal in het Spaans. Ik vind dit geen goede zaak. Want in de vertaling zit al (on)bewust een interpretatie van de vertolker en die moet je dan maar voor waar aannemen. Daarom wil ik altijd de dalil(bron) in het Arabisch horen en mijn eigen interpretatie en gedachten vormen. Er zijn talloze interpretaties en meningen maar uiteindelijk zal ik op mijn eigen denken en handelen beoordeelt worden. Dus ook al was dit in het Engels of Nederlands zou ik nog niet blij zijn met de gang van zaken. Ik wil gewoon niet dat een ander voor me denkt. Denken is geloven. En geloven kan je ook niet aan een ander overlaten.

2 Reacties